چگونه ميتوان به جنگ طلبي
رژيم ايران پايان داد؟
عبدالرحمن مهابادي، نويسنده و تحليلگر سياسي
بدنبال سرقت انقلاب ضدسلطنتي مردم ايران توسط خميني در آغاز
سال 1979 و پايهريزي يك ديكتاتوري برگرفته از ايدئولوژي بنيادگراي اسلامي، خميني
سرمست از فرصت بادآورده و فوران انرژي آزاد شده مردم ايران نخستين گام خود را
براي تحقق بخشيدن به رؤياي يك امپراتوري اسلامي، از تهديد كردن همساية غربياش،
عراق آغاز كرد. زيرا برافروختن جنگ با يك كشور خارجي اين سود كلان را براي رژيم
داشت كه هرگونه صداي مخالف مطالبهجويي را
نيز سركوب نمايد. به اين ترتيب بعداز شروع جنگ
بلافاصله آزاديها سركوب و فعاليت سياسي براي احزاب سياسي ممنوع اعلام
گرديد.
بعداز امضاي قرارداد صلح بين دولت عراق و اپوزيسيون ايران
در مقر شوراي ملي مقاومت در سال 1361 و عقب نشيني نيروهاي عراق از زمينهاي اشغال
شده و به دنبال آن، تشكيل ارتش آزاديبخش ملي ايران و شروع عملياتهاي نظامي اين
ارتش، كه به سرعت بر ابعاد و پيروزيهاي نظامي آن افزوده ميشد، بتدريج طبل جنگ
طلبي رژيم خميني از صدا افتاد. تا اينكه اين ارتش عمليات بسيار بزرگي را در منطقه
مهران تحت نام ”چلچراغ” به مناسبت سالگرد 30 خرداد در سال 1367 انجام داد. در اين
عمليات چند لشكر ارتش و سپاه پاسداران منهدم، بيش از 1500 نفر به اسارت ارتش
آزاديبخش درآمدند و خسارات مالي رژيم بر 2 ميليارد دلار بالغ گرديد. اين پيروزي
بزرگ نظامي و استراتژيك ارتش آزاديبخش كه با شعار ”امروز مهران، فردا تهران” صورت
گرفت موجب گرديد كه خميني براي جلوگيري از تحقق چنين شعاري چارهجويي كرده و در
روز ۲۷ تیر ۱۳۶۷- (18 ژوئیه1988) پس از 8 سال كوبيدن بر طبل جنگ ضدميهني
اعلام كند قطعنامه 598 شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر آتشبس بین ایران و عراق
را میپذیرد.
