چرا رژيم
ايران در پي كشتار مخالفان است؟!
نگاهي به قتل عام ساكنان اشرف در 1 سپتامبر 2013
به قلم
عبدالرحمن مهابادي، نويسنده و تحليلگر سياسي
ماه ششم
ايراني براي ايرانيان جايگاه ويژهيي دارد. زيرا مناسبتهاي زيادي بر سينهاش ثبت
است. مناسبتهايي گاه بسيار شيرين و گاه بسيار تلخ. قتل عام آن دسته از ساكنان اشرف در عراق كه توسط
رژيم ايران و دولت دست نشاندهاش صورت گرفت و بر اثر آن 52 تن از ساكنان بيدفاع
به طرف بسيار شنيعي به شهادت رسيدند از تلخترين مناسبتهاي اين ماه است. آنها طبق
كنوانسيون چهار ژنو، به طور رسمي «افراد حفاظت شده» بودند و هرگونه تعرض به حقوق
آنها جرم محسوب ميشد.
آنها يك
دسته 100 نفره از ساكنان بودند كه طبق توافقنامه رسمي چهارجانبه رسمي بين دولت آمریکا، دولت عراق، سازمان مللمتحد و ساكنان ميتوانستند تا
تعيين تكليف اموالشان كه بالغ بر 550 ميليون دلار بود در اشرف بمانند. مشاور ویژة
وزیر خارجه آمریکا در مورد اشرف نیز در مصاحبه با خبرگزاری فرانسه (۳اکتبر ۲۰۱۲)
تصریح کرد اقامت این افراد در اشرف محدودیت زمانی ندارد.
اگرچه
ساكنان به دليل حملات زميني، موشكي و رواني مكرر دولت عراق به اشرف، هيچ اعتمادي
به دولت عراق به رياست نوري مالكي نداشتند، اما آنچه ساكنان را متقاعد كرده بود تا
اين وضعيت را قبول كنند، طرفهاي سوم و چهارم قرارداد، يعني امريكا و سازمان ملل
بود.
در سحرگاه
روز اول سپتامبر، قبل از روشن شدن هوا، تعدادي تروريست نقابدار ِتا دندان مسلح از
جلوي نيروهاي عراقي حفاظت (!) اشرف وارد شده و ساكنان اشرف را به رگبار بستند.
تعدادي از ساكنان را نيز دستگير و در حالي كه به آنها دستبند زده بودند به قتل
رساندند و ساعاتي بعد، هفت تن از ساكنان را با خود بردند كه شش تن از آنها از زن
بودند. آنها قبل از ترك اشرف، بسياري از اماكن را نيز تخريب و منهدم نمودند.
