موقعيت مقاومت ایران در قیام مردم
عبدالرحمن مهابادي، نويسنده و
تحليلگر سياسي
در رابطه با صورت مسئله ايران وقتي صحبت از مقاومت
ايران مي‌كنيم منظور شوراي ملي مقاومت ايران است كه ديرپاترين ائتلاف سياسي تاريخ
ايران بوده و نيروي محوري آن، سازمان مجاهدين خلق است. هدف از تشكيل اين شورا كه
در سال 1981 در شهر تهران اعلام گرديد، سرنگون کردن رژيم ديكتاتوري مذهبي حاكم بر
ايران است.
تا زمانی که نیروی اصلی این مقاومت در خاک عراق و
در محاصره نیروهای دولت دست نشانده نوری مالکی بود، رژيم ایران هروقت امکان می‌یافت
با مشاركت نيروهاي دولت عراق این نیرو را مورد حملات زمینی، موشكي يا تروريستي قرار
مي‌داد. كه بر اثر اين حملات مرگبار و جنايتكارانه كه متاسفانه در جلوي چشمان
نيروهاي امريكا و سازمان ملل و بعضا نيز با چراغ سبز آنها بارها صورت مي‌گرفت صدها
تن از اعضاي مقاومت ايران شهيد و شمار بسيار بيشتري نيز مجروح شدند. به‌خصوص كه در
آن سالها مقاومت ايران به ناحق و در ابراز حسن نيت مماشاتگران غرب براي رژيم
ديكتاتوري مذهبي ايران در ليستهاي تروريستي نامگذاري شده بود. زيرا همچون گذشته
منافع ارتجاع و استعمار در اين نقطه به هم گره مي‌خورد كه اثري از مقاومت ايران
باقي نماند!
اما در برابر اين موج سهمگين و كشنده، مقاومت ايران با اعتماد
به نفس و اتكاء به پايگاه مردمي‌اش نه تنها تسليم نشد و بر اصول و پرنسيب‌هاي
مبارزاتي خود پاي فشرد بلكه اهداف و استراتژي سرنگوني رژيم ملاها را پي گرفت. با
اتكاء بة همين پرنسيب‌ها بود كه توانست از
طريق قانون و عدالت هم نامگذاري‌هاي تروريستي را در هم بشكند و هم توانست از اين طريق حلقه محاصره را شكافته
و با سربلندي عراق را ترك كند.
