نقش زنان در مقاومت ايران!
در گراميداشت روز
جهاني زن
عبدالرحمن مهابادي، نويسنده و تحليلگر
سياسي
در مطالعه تاريخ، به اسامي زنان بسياري برميخوريم كه در پهنههاي مختلف حيات
انسان نقشهاي مهمي ايفاء كرده و همچون ستارگاني تابناك درخشيده و حيات انسان را
روشنايي بخشيدهاند. اما دردناك اينكه، به موازات آن شاهد يك واقعيت تلخ نيز در
همين رابطه هستيم. حقوق پايمال شده آنان در طول تاريخ.
ستمي كه در جوامع مختلف انساني به زن روا داشته شده است يك ”ستم ويژه و
مستمر” بوده و تا به امروز امتداد داشته است. در حاليكه قبل از هر چيز، زن
همانند مرد يك ”انسان” است. اما از حقوق انسانياش محروم نگه داشته شده است. تاريخ
انسان به طور جد به «زنان» بدهكار است و هنوز تا ”احقاق حقوق يكسان زنان و
مردان” راه ناپيموده بسياري در پيش روست.
اعلام ”روز جهاني زن” و گراميداشت آن در هر سال، اگرچه يك گام مهم در اين مسير
است اما به طور عام اذهان انسانها و جامعه، نه تنها از پايبندي به حقوق يكسان
زنان با مردان عاجز است، بلكه حتي در احترام به قوانين وضع شده در اين رابطه
ناتوان عمل كرده است، چه رسد به احقاق كامل حقوق زنان در پهنههاي مختلف سياسي،
اقتصادي و اجتماعي. زيرا به رغم عبور از دورههاي مختلف تكامل اجتماعي، كماكان
نگرش به زن يك نگرش كالايي و استثمارگرانه است.
تجربه نشان داده است كه نه زنان به تنهايي ميتوانند حقوق محقق ناشده خود را
محقق كنند و نه مردان. زيرا رهايي انسان نيازمند يك
دگرگوني ديرينه در اين رابطه است. اگرچه در ابتداي راه، آنها شايد به عنوان مانع
عليه هم عمل كنند. اما آنها در اصل نميتوانند عليه هم باشند. رهايي زن به معني
اسارت مرد نيست و بالعكس.



